vx800.coolcastle.com Forumindex vx800.coolcastle.com
Nederlands/Belgische VX800 Club
 
 CalendarCalendar   FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   GebruikersgroepenGebruikersgroepen   RegistrerenRegistreren 
 ProfielProfiel   Log in om je privéberichten te bekijkenLog in om je privéberichten te bekijken   InloggenInloggen 
Coppermine 

Calendar
CalendarCalendar
Za Jan 20 2018
Zo Jan 21 2018
Ma Jan 22 2018
Di Jan 23 2018
Wo Jan 24 2018
Do Jan 25 2018
Vr Jan 26 2018
Het is nu Zo Jan 21, 2018 21:39
Tijden zijn in UTC + 1
 Forumindex » Vakantie, recreatie & toeren » Waar is wat te doen
VX800 Meerdaagse toer 2013 VX800 Meerdaagse toer 2013" size="small">
Moderators: Moderators
Dit subforum is gesloten. Het plaatsen of bewerken van berichten of onderwerpen is niet mogelijk.   Dit onderwerp is gesloten. Het plaatsen of bewerken van berichten is niet mogelijk. Pagina 1 van 1 [2 Posts] Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp
Auteur Bericht
asjemenou
Site Admin
Site Admin


Geregistreerd op: 31 Mei 2006
Berichten: 616
Woonplaats: Apeldoorn

BerichtGeplaatst: Zo Feb 10, 2013 16:20    Onderwerp:   VX800 Meerdaagse toer 2013
Subject description: Sauerland
Reageren met citaat

Van zondag 8 t/m donderdag 12 september is het de bedoeling de jaarlijkse VX800 Meerdaagse toer te laten plaatsvinden. Dit jaar gaan we (weer) naar het Sauerland, van oudsher een van de meest favoriete vakantiestreken van Duitsland. Talrijke meren en eindeloze natuurparken typeren deze tour. Fraaie stadjes en dorpen met witte vakwerkhuizen zorgen voor de afwisseling en de gelegenheid om af en toe even van de motor af te stappen. We slapen in het Winterberg Resort bij Winterberg.

Het is een individuele reis van VrijUit. Je dient dan ook zelf de boeking te doen als je meewilt. Dit kan met de site van VrijUit. Kies voor Halfpension

Klik hier om te reserveren

of bellen met VrijUit 0900 874 58 48 (15 cpm)

Ga je mee, reageer dan ook hieronder.

Deelnemers:
Wim en Janny
Erik Pegaso
bear51
Captain Haddock


_________________
Bescheidenheid is één van mijn vele voortreffelijke eigenschappen!
Terug naar boven
Profiel bekijken Stuur privébericht E-mail versturen Website bekijken
bear51
donateur
donateur


Geregistreerd op: 01 Jun 2006
Berichten: 422
Woonplaats: Apeldoorn

BerichtGeplaatst: Ma Sep 16, 2013 17:25    Onderwerp: verslag Reageren met citaat

Sauerland 2013

Van de VX800 club houden we al jaren een meerdaagse toertocht.
En dit jaar hadden we besloten de tocht van vorig jaar, die door een tweevoudig ongeval ruw werd onderbroken, nog eens dunnetjes over te doen. Het Sauerland dus.
We plakten er zelfs een dag extra aan vast zodat we 4 nachten van huis zouden zijn. We kozen opnieuw voor Hotel Resort Winterberg. Was ons goed bevallen en via Vrijuit werd als snel dit hotel besproken. De deelnemers zouden ook dezelfde zijn als vorig jaar: Erik, Cor, Janny en Wim en ik zei de schrijver.
Routes zouden we dit jaar zelf wel verzorgen, want daar zijn we best goed in al zeg ik het zelf.
Erik, Wim en ondergetekende waren al weken tevoren bezig de routes van elkaar te beoordelen en aan te vullen of te verbeteren.
En zo kon de tocht op 8 september beginnen. We hadden er zin in!
Totdat we de weersvoorspellingen zagen! Gaan we wel of gaan we niet!
“Natuurlijk gaan we!” zei de altijd optimistische Wim. “de verwachtingen worden steeds beter”. Nou, ik moet eerlijk zeggen dat ikzelf er een hard hoofd in had.
De avond tevoren nog even naar de Chinees met Peter en Mirell(de schoonzoon respectievelijk de dochter van Cor) waarvoor Erik had bedankt. Die zou zondag op dezelfde ontmoetingsplek komen als we elkaar vorig jaar hadden getroffen; de grens bij Aalten.
Maar het ging anders. Erik meldde zich zaterdag ziek af; keelpijn, watterig in het hoofd, hoesten enz. En met de weersvooruitzichten was het ook al niet lekker gesteld en die combinatie had hem doen besluiten niet mee te gaan. Jammer, erg jammer. Maar wel een kamer voor mij alleen. (zuur grapje)
En inderdaad; de weersvoorspellingen waren niet zo rooskleurig! Tijdens de Chinees werd dan ook besloten voor de snelste route te gaan ipv. voor de geplande route. Vertrek werd gesteld op 10:30 uur. Volgens de geleerden zouden we dan het meeste kans hebben om droog over te komen.
’s Morgens vroeg werd echter besloten nog een half uurtje later te vetrekken en zo stond ik om 11:00 uur bij de Mac in Apeldoorn te wachten op Wim, Cor en Janny.
Eerst nog even tanken bij de Tanc aan de Arnhemseweg bij Centraal Beheer en toen de A50 op.
Wim en Janny op de Harley voorop, Cor op de Varadero en dan ikzelf op de CBF1000 allemaal gekleed op de regen, maar die verdween als sneeuw voor de zon.
Precies zoals voorspeld reden we lekker ontspannen via A50, A12, A3 naar de A2.
En na zo’n uur en 3 kwartier rijden sloeg het noodlot toe; We waren net een bus gepasseerd waarop met grote letters Fahrschule stond en we reden zo tegen de 110 km/u op de meest rechtse baan van de 3 banen, toen Cor ineens vaart minderde en op de vluchtstrook ging rijden. Ik volgde uiteraard en minderde ook vaart; wellicht iets met de motor? Maar Cor ging ineens weer op de rechterbaan rijden zodat ik nog dacht dat het weer goed ging met de motor. Maar ineens viel het hoofd van Cor helemaal naar links en schoot de motor schuin over de 3 banen op de vangrail af. Ik weet niet meer of ik geschreeuwd heb, maar ergens ook weer wel! Het hart sloeg me in de keel! De motor, met Cor helemaal naar links hangend over de vangrail, scheerde nog zo’n 70 meter langs de vangrail voordat de motor eindelijk tot stilstand kwam. Ik had de motor al stil gezet en gebaarde het verkeer tot stoppen, daarbij al snel geholpen door de buschauffeur van de bus die we net waren gepasseerd..
Seconden, die wel uren leken, verstreken en ik kon niet naar Cor toe. Hij bewoog wel, al was het niet van harte en ik vreesde het ergste aan te treffen. Gelukkig bleek Cor onmiddellijk aanspreekbaar en met vereende krachten werd hij, en daarna de motor, naar de overkant gebracht en onmiddellijk ondersteund door een vrouwelijke motorrijder. Cor wist te vertellen dat hij plotseling erg misselijk was geworden en erg begon te zweten en dat hij daarom naar de vluchtstrook was gegaan om te stoppen, maar daarna was het licht uitgegaan en kwam hij weer bij kennis door het gebonk langs de vangrail.
Wonder boven wonder mankeerde Cor niets!!!!! De kuip, linker achter knipperlicht en de spiegel waren ernstig beschadigd alsook de bagagerol die volledig was opengescheurd en waaruit allerlei kledingstukken waren gevlogen die later door de Politie weer terug werden gebracht.
De Snelwegpolitie was snel ter plaatse en regelde assistentie van twee collega’s in twee busjes en de ambulance voor Cor. Daar was meneer weliswaar niet erg van gediend, want hij wilde eigelijk wel weer opstappen. “Als we maar bij het hotel zijn. Dan komt het wel weer goed”! zei hij tegen me toen hij in de politiebus zijn verklaring zat te geven. “Rijdt de motor nog”. “Nee Cor”, loog ik. “Die is te ernstig beschadigd en jij moet naar het ziekenhuis. Motorrijden zit er eventjes niet meer in!” “Ik mankeer toch niets meer!”, probeerde hij nog eens. En toen kwam de ambulancebroeder en nam hem mee. Een andere ambulancebroeder vroeg me nog naar zijn helm. Die was echter maar heel licht beschadigd. Alleen op de linkerzijde van het scherm konden twee brede krassen ontdekken. Ik werd gebrieft waar hij werd heen gebracht en verzekerde de ambulancebroeder daar ook te komen.
Inmiddels waren Wim en Janny na veel omzwervingen ook terug op de plaats des onheils en konden we overleggen wat ons nu te doen stond. Eerst moest ik de motor van Cor van de politie op de nabij gelegen ventweg zetten om daar de komst van de berger af te wachten en samen gingen we daar ook maar staan om zo rustig de taken te verdelen en de noodzakelijke belletjes te plegen.
Peter werd gebeld en beloofde naar het ziekenhuis te komen. Wim en Janny gingen daar ook heen met de verzekeringspapieren van Cor en ik bleef achter om de inmiddels door de verzekering gebelde berger op te wachten. Peter belde mij nog om mijn verhaal te horen en verzekerde me zo snel mogelijk naar het ziekenhuis in Dortmund te komen.
Van Wim hoorde ik inmiddels dat Cor al weer terug was van de onderzoeken. Hij kon wel even met me praten……? Fris en vrolijk vertelde hij dat er niets was gevonden. Hart was goed, suiker was goed, bloeddruk was goed. Hij kon wel weer verder. “Cor. Daar komt niets van in! Peter en Mirell zijn onderweg en komen je halen en de motor komt met een bergingsmaatschappij wel weer naar Nederland”. Hij sputterde nog wat tegen en ik loog ten tweede male dat de motor niet meer berijdbaar was.
Na een uur kwam dan eindelijk de berger en reed ik de motor tegen de steile helling van de bergingstruck op waarbij het bijna fout ging toen ik op het gladde hellende vlak geen grip kreeg voor mijn voeten. Een zucht van verlichting toen de motor eindelijk vastgesnoerd wegreed. Helaas naar een plaats waar niemand meer zou zijn als de motor eenmaal was afgeleverd. Maar dat moest dan maar.
Nu kon ik ook naar het ziekenhuis. Gelukkig vlakbij en daar trof ik Wim, Janny en Cor aan in het restaurant van het ziekenhuis. Lekker aan de koffie en Cor het hoogste woord. Ja, die was niet geschrokken! Die was zich niet bewust aan welk gevaar hij was ontsnapt. Zo maar 3 rijbanen oversteken op de Duitse Autobahn, waar op de linkerbaan loeihard word gereden en waar seconden nadat hij tegen de vangrail klapte, nog auto’s met hoge snelheid voorbij raasden. Hevig claxonnerend nota bene! Ook die zullen daarna wel geschrokken zijn van wat ze voorbij sjeesden! Wat ook Cor zijn redding is geweest is de aparte vangrail die daar ter plaatse staat. Boven de normale kniehoge stalen vangrails was een houten rails aangebracht. Met een hoogte van ongeveer 1.10 meter heeft die planken constructie zijn schouder opgevangen. Had die constructie er niet gezeten was Cor ongetwijfeld over de stalen vangrails gevallen. Ik moet er niet aan denken wat er dan was gebeurd! Maar dankzij die rails en de bescherming van zijn motorjas met CE keur mankeerde Cor dus helemaal niets! Hoeveel beschermengeltjes kan iemand op zijn schouder hebben!
Maar goed. Terug naar het ziekenhuis. Zoals ik al schetste was Cor aardig te pas al had hij nog niet gegeten toen ik daar kwam. Dat werd toch wel tijd en we wisten hem te overtuigen een broodje te nemen. Nu bleek ook dat hij voor het weekend bij de dokter was geweest die hem, vanwege een mogelijke ontsteking 2 x daags 1000mg van een of andere antibiotica had gegeven. Ik ben dan wel geen dokter, maar volgens mij is deze dosis wel erg hoog. En volgens mij moet je daar dan ook goed bij blijven eten en drinken. En dat was al een tijdje geleden! Maar ja, zoals ik al zei; ik ben geen dokter.
Cor beloofde in ieder geval direct naar de huisarts te gaan voor nader onderzoek. Wellicht hierover later meer……
Zo rond vijf uur kwamen Peter en Mirell aan bij het ziekenhuis en werden bijgepraat. Vreselijk geschrokken en bezorgd natuurlijk. Maar toen ze Cor monter en ogenschijnlijk zonder groot letsel voor zich zagen klaarden de gezichten alras op. Wij, de overgebleven 3 personen van de oorspronkelijke 5 besloten, zeker onder druk van Peter en Mirell en van Cor dat wij onze vakantie toch maar moesten voortzetten. Weliswaar met gemengde gevoelens en een traantje van emotie, maar a lá!
Wij dus maar afscheid genomen en weer op de motor. Dat moest ook wel, zeker voor ons eigen motorgevoel in ieder geval!
Nog even tanken in Dortmund en toen maar de snelste weg naar het hotel, die we inmiddels hadden verteld van onze verlate aankomst.
Ja die snelste weg naar het hotel werd ook een memorabele route. Eerst dwars door Dortmund, terwijl wij dachten weer terug te gaan naar de A2 die vlakbij was, naar de B1 en daarna naar de A40 en de A44. Vervolgens de A445 en de A46 overgaand in de B7 bij Wehrstapel. Bij Bestwig dan vervolgens binnendoor richting Elpe. En was het op de Autobahn steeds goed weer geweest, nu werd dat toch rap anders. We gingen natuurlijk de hoogtes op van het Hochsauerland en werden getrakteerd op de eerste buitjes. Niet om vreselijk nat van te worden, maar toch! Nu is regen tot daar aan toe, maar regen komt uit wolken en hoe hoger je komt, hoe meer kans je loopt om in die wolken terecht te komen. En wat we in de verte al aan hadden zien komen gebeurde dan ook. Op zo’n 700 meter zaten we natuurlijk midden in die wolken en was het zicht tot een meter of 40 geminimaliseerd. Uiterst voorzichtig kropen we dan ook de laatste kilometers over smalle en slechte wegen richting Winterberg, waar we uiteindelijk om 18:50 uur onze motoren in de met vloerbedekking belegde motorstalling konden opbergen.
Het einde van een emotionele dag van wat een leuke motorvakantie zou moeten worden.
Maar dit was nog niet alles wat een mens kan overkomen op een dag, want vandaag hoorde Janny dat haar moeder ineens slechter werd, maar dat er geen reden was om onmiddellijk thuis te komen. Het kon nog wel dagen duren.
Gelukkig had men nog niet alles opgegeten toen wij gedoucht en wel de eetzaal in stapten. Op het menu stond: Paprikasoep, Schnitzel, patat, diverse groentes en roodbaars.
En natuurlijk de 3 onvervalste toetjes: Drilpudding zoals oma dat van een pakje Trixie maakte, Yoghurt gemengd met slagroom en chocoladesaus en een mousse de mokka oid.
Weer veel te veel van gegeten natuurlijk.
Daarna uitgebreid samen nagepraat over deze dag en lekker op tijd naar bed.

Maandag, Diemelseeroute.



We gingen dus toch gewoon toeren.
Ditmaal ging ik op kop. Het weer liet ons weer niet in de steek, want al na een half uurtje waren de wegen lekker opgedroogd en kon het tempo eindelijk een beetje omhoog. We deden het nog lekker rustig aan en passeerden de Diemelsee, die bewust in de route was opgenomen. Niet spectaculair genoeg om te stoppen in ieder geval. En we hadden inmiddels een tweede doel gevonden. Slot Arolsen. Het geboortehuis van prinses Emma. En laat dat nu precies op de route liggen! Eerst buiten het slot lekker even een kopje koffie genomen met een warme apfelstrudel met slagroom. Het is maar eenmaal vakantie. Toch? Of toch niet? Maar we hadden het in ieder geval verdiend. Daarna het prachtige slot bezocht, waar uiteindelijk toch een groot deel van de geschiedenis van ons Koningshuis ligt. Immers Emma van Oranje Nassau en prinses van Waldeck-Pyrmont, stamde van twee lijnen van het Huis van Oranje Nassau af.
De wieg waar ook Emma in heeft gelegen en haar bed waar ze samen met Koning Willem III in sliep als ze het slot bezochten. Het poppenhuis van Wilhelmina en vele ander zaken die leuk zijn om te zien als je van het Koningshuis houdt.
Het zonnetje scheen toen we in het slot waren, maar dat veranderde toen we weer eenmaal op de motor zaten. Ik moest zelfs even stoppen om mijn regenbroek opnieuw aan te trekken en even daarna nogmaals omdat de hellende weg veranderde in een snel stromende rivier. Maar zo snel als de bui was gekomen vertrok hij ook weer en konden we weer lekker tempo rijden voorzover dat met de Harley mogelijk was. Ik kon dat wel en ik leefde me dan ook vaak even uit als zich weer een schitterende weg aandiende met circuitasfalt en weinig verkeer. En ik kan u uit eigen ervaring vertellen dat er vele van dit soort stukken zijn te vinden. Af en toe was ik dan ook even behoorlijk asociaal en liet ik Wim en Janny achter om mijn lusten even te botvieren. Maar samen uit, samen thuis. Altijd even wachten bij elke kruising tot we elkaar weer in het zicht hadden en dan gingen we weer. Geen enkel probleem!
Bij de Edersee nog even overlegd of we wel of niet naar Slot Waldeck zouden rijden.
Waren we vorig jaar ook al eens geweest en we besloten die gang naar boven over de kinderkopjes maar te laten voor wat het was en we namen helemaal de weg langs de Edersee. Jammer van die bus die voor ons reed, want daar liggen toch wel hele mooie bochten!
Zo rond 17:15 uur weer op de vloerbedekking, waar ik even de ketting smeerde, hetgeen niet paste volgens de conciërge. Iedereen deed dat buiten en niet op de vloerbedekking! Goed meneer. Ik zal er rekening mee houden de volgende keer. En of we woensdag de motoren maar voor 10:00 uur buiten de zaal hadden want er werd iets verbouwd. Ok. Houden we ook rekening mee.
Lekker douchen, en dan weer aan het buffet. Dit keer met niet echt mijn smaak: Warme leverkaas, Calimares, Fricassee van kip(gaar gekookte kip in een witte, ondefinieerbare saus met hier en daar een stukje champignon) , zuurkool en klapstuk en puree en risotto, Hm! Risotto is toch rijst die eerst wordt aangefruit met een uitje en dan door het langzaam toedienen van vocht gaar wordt gekookt, waardoor door het vele roeren het zetmeel als bindmeel optreedt en er een redelijke homogene massa ontstaat? Waarna er diverse ingrediënten aan worden toegevoegd en op het laatst een lekkere Grana Padano? Ja, dat dacht ik ook.
Nou ja, samen met de Fricassee heb ik er maar iets van gemaakt. Maar een extra stukje brood en een toetje genomen.
Nee, dit keer geen complimenten aan de keuken.
’s Avonds lekker op ons gemak in het aparte zitje gezeten en onze eigen frisjes en pinda’s opgemaakt. We hadden weinig trek om in de lawaaiige bar te zitten.


Dinsdag. De K3 route.
Na een veel te groot ontbijt, en dat terwijl ik met mezelf had afgesproken het niet zo groot te maken, vertrokken we voor een omstreden route. Omstreden, omdat we de tocht van vorig jaar zouden afmaken toen het zo gruwelijk mis ging en Janny het nu niet bepaald een leuk idee vond om diezelfde weg te rijden. Ik wilde dat juist wel en ook Wim vond dat het gewoon moest. We zouden het tegengesteld doen.
En weer was het weer ons goed gezind. Leek het aanvankelijk, na een nacht vol hevige regen, nooit meer droog te worden, toch putten we hoop op de steeds lichter wordende lucht. Eerst nog wat nevelig en ook het wegdek bleef wat lang vochtig. Wim voorop, want met deze condities had snel rijden toch geen zin. We hadden al schade voldoende gezien. Zelfs de dag ervoor in de stalling, waar een GSR 1000 behoorlijk wat van zijn oorspronkelijke vorm was verloren.
Dus wij rustig cruisend door prachtige velden en bossen, met even zo prachtige wegen, maar ook met wegen die vol met Strassenschäde borden stonden.
We hadden ons ook tot doel gesteld Slot Marburg te bezoeken. Helaas hebben aan de doel niet kunnen voldoen. Om de eenvoudige reden dat de weg ernaar toe niet gemaakt was voor motoren. Hadden we de eerste zeer nauwe haarspeldbocht via de andere zijde bedwongen, direct daarna kwam er een haarspeldbocht die Wim niet meer durfde nemen. Verkennend ben ik nog even vooruit gegaan, maar daar kwam ik al snel op terug toen de weg geplaveid bleek met vierkante zwarte stenen die je ook in onze dijken terug vindt. Wel ietsje kleiner, maar dan heb je maar een idee. Die keien lagen er ook nog eens schots en scheef in en dat alles onder een hellingshoek van zo’n 15 graden.
Ook ik ben dus maar weer op mijn schreden teruggekeerd. We besloten de Burcht links te laten liggen.
Omdat we er op hadden gerekend bij de burcht iets te eten en te drinken te kunnen krijgen zochten we nu ergens op de route om een eetgelegenheid.
Hadden we er eindelijk een gevonden, dicht. Dan maar terug naar de noodrantsoenen. Of niet? Nee, hoor. Ik heb vanmorgen een extra broodje gesmeerd en heb nog een paar krentenbollen. Uit de koffer van Janny komen nog een paar drankjes en zo komt Jan Splinter door de winter.
Maar ja. De K3 is nabij en dat was ons ultieme doel voor vandaag. Een paar minuten later al, na wat omzwervingen bij het ziekenhuis van Marburg door een overijverige GPS, komen we bij de bewuste plek. Wim besluit om gewoon door te rijden. Misschien ook wel beter.
We cruisen dus gewoon door weer naar het noorden toe en komen weer in de buurt van de Edersee. Hier herken ik ineens een uitspanning bij het Nationaal park Kellerwald en Edersee.
Jaren geleden hebben Tineke en ik hier ook wat rondgezworven.
Een lekker kopje koffie en een broodje gaan er nog wel.
Daarna via mooie wegen naar Winterberg. Met nog zo’n 3 kwartier te gaan krijgen we een enorme bui op ons dak. Wat een water zeg! Maar bikkels dat we zijn gaan we gewoon door, maar missen in Winterberg even de goede afslag. Wim weet samen met Janny heel snel de goede weg weer te vinden. De regen blijft ongenadig naar beneden komen en de geplande uitstap naar der Kahler Asten, schuin tegenover het hotel moet ook vandaag maar niet doorgaan. Als verzopen katten komen we in onze luxe stalling aan, waar de motor van ondergetekende een paar liter water uit de kuip op de vloerbedekking laat lopen. We waren even bang voor een lekkende radiateur, maar het was schoon regenwater. Maar goed dat de conciërge niet ter plaatse was. Die had mij ongetwijfeld de grond laten droogdeppen met een papieren zakdoekje.
We waren lekker vroeg thuis en een ieder had zo reden om even wat privacy te nemen. Ik wilde wel even de ogen dicht doen en zo dacht Janny er ook over.
Tegen kwart over vijf wordt er op mijn kamerdeur geklopt. Hè. Ze zijn wel erg vroeg voor het eten. Maar het was een trieste boodschap die ze brachten. De moeder van Janny was vanmiddag gestorven. Toch nog erg snel, maar wel beter zo.
We praatten nog wat door, maar besluiten al snel dat we vandaag niet meer terug gaan. Maar morgen gaan we zeker terug naar huis. Jammer voor die ene dag, maar wat moet zijn dat moet zijn.
We gaan maar aan tafel. En besluiten dat we na het eten nog even gaan zwemmen. Ik besluit om dan even de sauna in te gaan. Even ontspannen op mijn manier.
Dan nog even zitten, waarbij Wim een artikel heeft opgedoken in een motorblad waarin wordt gesproken over verglaasde wegen. Zou dat het zijn geweest waar we vorig jaar door zijn gevallen?
Ach. Het lijkt niet belangrijk meer. Er zijn belangrijker zaken.

Woensdag. Naar huis

Ontbijten, tassen pakken, oh ja de motor moet voor 10 uur uit de stalling! Afrekenen en wegwezen.
We hadden afgesproken dat we de oorspronkelijke thuisroute langs de Möhnesee zouden nemen. En dat was een hele mooie route. Jammer dat niemand van ons daar echt van kon genieten. Aan de Möhnesee, het was inmiddels gaan regenen, zou volgens de overlevering een leuk restaurantje moeten zitten. Dicht! Nou ja, er zal toch wel iets open zijn? En ja hoor. Iets verderop ontdek ik een sjabby hokje waar Motortreff op staat. Tafels ervoor met parasols erboven en er schuin achter een soort van café die natuurlijk niet open was. Het hokje was een soort van cafetaria, waar best een lekkere bak koffie werd geschonken en die ook een lekkere Duitse worst had met een half broodje erbij. Je kon er zelfs je behoefte doen! Prima! Hierna zouden we de Autobahn nemen. De GPS ingesteld op de snelste weg naar huis en gaan met die banaan. Op de Autobahn zou Wim voor gaan rijden om het tempo aan te geven.
En op die Autobahn begon het te regenen, te regenen! Onbeschrijfelijk. Dat mens en machines met zoveel water nog kunnen functioneren mag een wonder heten. Nee dit was niet echt leuk. Maar hoe dichter we Nederland naderden hoe mooier het leek te worden. En we hebben zelfs een poosje op een droog wegdek gereden. Tot Zevenaar om precies te zijn. Daar vonden we in het AC restaurant nog tijd voor een bakje koffie met wat erbij en toen we bij mooi weer en dus zonder regenjas op de motor stapten kregen we weer de volle laag. Maar goed. Hoe nat kun je nog worden in het halve uur wat ons restte. In Beekbergen scheidden onze wegen en was er einde gekomen aan een week om nooit te vergeten.

Lieve Janny en Wim. Ik dank jullie voor jullie gezelschap en hoop dat jullie toch nog een beetje hebben kunnen genieten van deze enerverende week vol tegenstrijdige emoties. Ik heb zeker nog wel genoten van onze tochten en hoop dat we dit op een of andere manier toch in ere kunnen houden.


Jack Berendsen

11-09-2013
_________________
't is niet altijd chroom wat er blinkt


<a> <img> </a>
Terug naar boven
Profiel bekijken Stuur privébericht E-mail versturen Website bekijken
Berichten van afgelopen:   
Dit subforum is gesloten. Het plaatsen of bewerken van berichten of onderwerpen is niet mogelijk.   Dit onderwerp is gesloten. Het plaatsen of bewerken van berichten is niet mogelijk. Pagina 1 van 1 [2 Posts] Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp
 Forumindex » Vakantie, recreatie & toeren » Waar is wat te doen
Ga naar:  

Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen in dit subforum
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Je mag je berichten niet bewerken in dit subforum
Je mag je berichten niet verwijderen in dit subforum
Je mag niet stemmen in polls in dit subforum
You cannot post calendar events in this forum


Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group
Vertaling door Lennart Goosens.
[ Time: 0.1261s ][ Queries: 12 (0.0063s) ][ GZIP on - Debug on ]