vx800.coolcastle.com Forumindex vx800.coolcastle.com
Nederlands/Belgische VX800 Club
 
 CalendarCalendar   FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   GebruikersgroepenGebruikersgroepen   RegistrerenRegistreren 
 ProfielProfiel   Log in om je privéberichten te bekijkenLog in om je privéberichten te bekijken   InloggenInloggen 
Coppermine 

Calendar
CalendarCalendar
Ma Jan 15 2018
Di Jan 16 2018
Wo Jan 17 2018
Do Jan 18 2018
Vr Jan 19 2018
Za Jan 20 2018
Zo Jan 21 2018
Het is nu Di Jan 16, 2018 18:45
Tijden zijn in UTC + 1
 Forumindex » Algemeen » De stamkroeg
Hier krijg ik het koud van Hier krijg ik het koud van" size="small">
Moderators: Moderators
Nieuw onderwerp plaatsen   Reageren Pagina 1 van 1 [1 Post] Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp
Auteur Bericht
makaki
donateur
donateur


Geregistreerd op: 02 Jun 2006
Berichten: 465
Woonplaats: Apeldoorn

BerichtGeplaatst: Do Aug 22, 2013 12:32    Onderwerp:   Hier krijg ik het koud van Reageren met citaat



En dan begin je weer, na drie weken vakantie. Gek woord, vakantie. Lijkt op het Engelse ‘vacancy’. Een functie die nooit voorgoed wordt ingevuld, en die na een bepaalde periode weer vrij is. Je bent op weg naar het kantoor en denkt eraan dat je die functie voor een langere tijd zou kunnen invullen. Een korte vakantie roept weemoed op. Dat besef je. Je weet dit nu wel inmiddels. Korte vakanties zijn hiaten. Leemtes. Losse steken in een gebreide trui. Je hebt je vakantie doorgebracht met je vrouw en kind. Je weet meteen weer waarom je zoveel van haar houdt. Je hebt de gesprekken gemist. De waan van de dag neem veel weg, ook de tijd die je aan elkaar besteedt. Je kind groeit. Hij wordt volwassener. Je kijkt steeds vaker terug. Het gaat snel nu. Ook dat besef je. Soms laat je een foto aan hem zien. ‘Kijk toen zag je er nog zo uit.’ Stom, vindt hij dat. Of raar. Zo klein nog. En dat grote hoofd. Zijn zelfbewustzijn is ontwikkeld. Zo noemt men dat. Hij kijkt liever vooruit. Ook dat begrijp je. Een kind hoort vooruit te kijken. Plannetjes te maken. Dromen te hebben.

Je hebt je tas ingepakt. Laptop. Schrijfblok. Een boek voor in de trein. Over honden. Je had je voorgenomen om nooit meer een hond te nemen nadat je hond zes jaar geleden overleed. Al dat gedoe. De zorg. En daarna het verdriet. Je zoon was toen klein. Hij herinnert zich de hond niet goed. Hij kent de beelden van foto’s. Soms verwart hij die beelden met zijn herinneringen. De wens voor een hond kwam van hem. Je verzet duurde niet lang. Je zwicht voor hem. Je zult altijd voor hem zwichten. Hij is je zoon. Je zou een gloeiend kooltje uit het Hellevuur halen als dat hem gelukkig maakt. Je zou hem redden uit de klauwen van het kwaad, ongeacht hoe dat kwaad eruitziet. Je weet dat het soms een verveeld groepje jongeren op een zaterdagavond kan zijn, en ongetwijfeld is het een keer een jonge vrouw die zijn hart breekt. Je vecht, en je zult blijven vechten, ook al weet je dat je hem niet altijd kunt beschermen.

De gezichten in de trein zien er allemaal hetzelfde uit. Je probeert een lach te vinden. Een zeldzaamheid in de trein. Je hebt het boek in je handen, maar je leest niet. Je denkt aan de warmte van je gezin, het nieuwe hondje dat je leven overhoop gooit, de druk van het werk, en de verplichtingen die op je wachten en die nooit echt zijn weggeweest. Zo’n drie maanden geleden begon je aan rijlessen voor je motorrijbewijs. ‘Midlifecrisis,’ zeiden je vrienden. Je lachte erom. Zo oud ben je immers nog niet, maar je realiseert je steeds vaker dat wanneer mensen ouder worden zij plotselinge veranderingen of nieuwe interesses bij hun medemens moeilijk kunnen begrijpen. De mens houdt van terugkerende patronen. Volwassenheid staat voor regelmaat, gewoonte, niet meer voor dynamiek en afwisseling. Je gaf eraan toe. ‘Ongetwijfeld,’ antwoordde je. Op je werk raakte je een paar maanden geleden in gesprek met een jonge collega. Hij vroeg naar je vorderingen. Het werd je duidelijk dat hij het vooral over de liefde voor de motor wilde hebben. Hij had die liefde. Hij liet je zijn grote liefde zien. Je sprak over snelheid, over de motor als kunstobject, over broederschap, en de kick van het rijden. Zijn enthousiasme sprak je aan. Toch zorgde de werkdruk voor de vakantie voor vertraging. Je staakte de lessen. Tijdelijk. Toen je collega hoorde over je vertraging leek hij teleurgesteld. ‘Hou vol,’ zei hij. ‘Je weet niet wat je mist.’ Hij sprak over vrijheid. Daar denk je ineens aan, op weg naar het kantoor. De collega zal vast vragen of je tijdens je vakantie de lessen hebt ingehaald, en of je je theorie-examen hebt gehaald. Enkele weken geleden leende hij je nog een boek. Nu moet je zeggen dat je nog geen nieuw examen hebt gepland. Misschien zal hij het niet begrijpen. Hij is nog jong. Voor hem bestaat er niets anders. Toen je in je hangmat in een veld in de Dordogne hing zei je tegen je vrouw dat je toch dat rijbewijs wilde halen, hoe dan ook. Je zult hetzelfde tegen hem zeggen. En dan zal hij weer foto’s laten zien van zijn motor, of van enkele onderdelen van zijn motor. Op het kantoor verandert er nooit echt iets. Een vertrouwdheid die even geruststellend als gruwelijk is. Je haalt je laptop uit je tas en begroet je collega’s. Het zijn vaste rituelen. Je bent ermee vertrouwd geraakt. Je stelt het op prijs dat je collega’s naar je vakantie vragen. Jij doet hetzelfde. Sommigen moeten nog gaan. Ze kijken ernaar uit.

De dag verloopt toch iets anders dan verwacht als je collega van H&R onverwachts het personeel bij elkaar roept. ‘O, we gaan failliet!’ roept een collega. Het is spot. Het gaat goed met dit vreemde, jonge, dynamische, familiaire bedrijf. Men scheldt soms op elkaar. Men knokt voor elkaar. En evenzo belangrijk: men laat elkaar. Dat is modern Nederlands: je moet iemand ook durven laten. Daar spreekt vertrouwen uit. De collega van H&R deelt mee dat een jonge collega tijdens zijn vakantie dodelijk is verongelukt. Zijn naam wordt genoemd. Je bent slecht in namen. Altijd geweest. Gezichten, onthoud je. Geen namen. Mensen vergeven het je. Ze vinden je vaagheid soms aandoenlijk. Iedereen hoort de collega van H&R de verschrikkelijke boodschap mededelen. De meeste collega’s zijn verbluft. Verbijsterd. Geschokt. Je kent die woorden uit rouwadvertenties en slechte Nederlandse soaps. Ze lijken aan kracht te hebben ingeboet, omdat ze te vaak zijn gebruikt. Je weet niet meteen over wie het gaat, maar binnen een paar seconden weet je het wel. Misschien werkt het ook zo. Je hoort het niet meteen. Het daalt niet meteen in. Je collega’s hebben je schok al verwoord. Daarna wordt het even stil. Uiteindelijk zoekt iedereen zijn of haar plek weer op. Er is tijd en gelegenheid om te praten. Als je dat wilt.

Een uur later zoek je met een andere collega naar een passende tekst om de noodlottige collega te herinneren op de website. Dat is je werk. Je schrijft. Je geeft vorm. Het lukt je niet meteen. Er moet daarnaast een advertentie in de krant. Dat gebeurt digitaal. Je kunt de naam van de overleden persoon invullen in een speciaal veld en dan kun je de advertentie opmaken. Je collega tikt de naam in op de plaats waar staat: naam overledene. Hij heette Dennis Lamens en was 21 jaar. Je kende hem niet goed. Dat besef je ineens. Je sprak met hem over motoren, of eigenlijk over de liefde voor motoren. Hij leende je een theorieboek. Vandaag hoef je niet aan hem uit te leggen waarom je het theorie-examen niet hebt aangevraagd. Hij heette Dennis Lamens en hij was je collega. Dat herhaal je in je hoofd. Dennis deelde je liefde voor motoren. Je sprak met Dennis over je motorexamen. Dennis wilde je helpen met die lastige vragen. Dennis sprak met je over liefde die twee mannen kunnen hebben voor een object, een voertuig, in dit geval een motor. Je zult zijn naam onthouden. Nu wel. Je collega vindt het confronterend om zijn naam te schrijven in het invulveld. Dat is het ook. Uiteindelijk berust je in de boodschap die hij amper twee maanden geleden aan je gaf: ‘Hou vol.’ In feite is het de enige boodschap van hoop die een mens aan een ander mens kan geven. Daar hou je je aan vast. Thuis omarm je je zoon. Hij vindt het gek dat je dat zo onverwachts doet, maar hij laat het toe. ‘Ik ook van jou, pap,’ zegt hij. En dan laat je je tranen gaan.

Zie ook deze link
http://www.motor-forum.nl/forum/list_messages/366340/0/Groot-verliesDennisik-GroetjesvanHenkdeKort-1.html
_________________
Rij niet sneller dan je engelbewaarder.
Je engelbewaarder neemt het stuur niet over, wanneer je rijdt als een duivel.
Terug naar boven
Profiel bekijken Stuur privébericht E-mail versturen
Berichten van afgelopen:   
Nieuw onderwerp plaatsen   Reageren Pagina 1 van 1 [1 Post] Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp
 Forumindex » Algemeen » De stamkroeg
Ga naar:  

Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen in dit subforum
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Je mag je berichten niet bewerken in dit subforum
Je mag je berichten niet verwijderen in dit subforum
Je mag niet stemmen in polls in dit subforum
You cannot post calendar events in this forum


Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group
Vertaling door Lennart Goosens.
[ Time: 0.0987s ][ Queries: 12 (0.0055s) ][ GZIP on - Debug on ]